Write a Review
|
அடிமைத்தனத்திலிருந்து மீண்டும் 2
சிறுவயது நாட்கள்
புக்கர் தாலியாஃபெரோ வாஷிங்டன் |
 |
18 reads • Oct 2026 • 3109 words • 42 rows
| | | சுதந்திரம் கிடைத்த பிறகு, எங்கள் பகுதியில் இருந்த மக்கள் அனைவரும் ஏறக்குறைய இரண்டு விஷயங்களில் உடன்பட்டிருந்தனர்; தெற்குப் பகுதி முழுவதிலும் இது பொதுவான ஒன்றாகவே இருந்தது. முதலாவதாக, அவர்கள் தங்கள் பெயர்களை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்; இரண்டாவதாக, தாங்கள் உண்மையிலேயே சுதந்திரமாகிவிட்டோம் என்பதை முழுமையாக உணர்ந்துகொள்வதற்காக, பழைய பண்ணையை விட்டு சில நாட்களோ அல்லது வாரங்களோ வெளியேறிச் செல்ல வேண்டும் என்று அவர்கள் கருதினர். 1 | கலப்பு இனத்தைச் சேர்ந்த மக்களிடையே, தங்களை அடிமைகளாக வைத்திருந்தவர்களின் குடும்பப் பெயரைத் தாங்கி நிற்பது முறையற்றது என்ற உணர்வு மெல்ல மெல்ல வளர்ந்தது; அதன் விளைவாக, அவர்களில் பலர் வேறு குடும்பப் பெயர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டனர். இது சுதந்திரத்தின் முதல் அறிகுறிகளில் ஒன்றாக அமைந்தது. அவர்கள் அடிமைகளாக இருந்த காலத்தில், கலப்பு இனத்தவர்கள் ‘ஜான்’ (John) அல்லது ‘சூசன்’ (Susan) போன்ற ஒற்றைப் பெயர்களால் மட்டுமே அழைக்கப்பட்டனர்; அவர்களுக்கு வேறொரு பெயர் தேவைப்படும் சூழல் அரிதாகவே இருந்தது. உதாரணமாக, ‘ஜான்’ அல்லது ‘சூசன்’ என்பவர் ‘ஹேட்சர்’ (Hatcher) என்ற வெள்ளையருக்குச் சொந்தமானவராக இருந்தால், அவர் ‘ஜான் ஹேட்சர்’ (John Hatcher) என்றோ அல்லது பெரும்பாலும் ‘ஹேட்சரின் ஜான்’ (Hatcher’s John) என்றோ அழைக்கப்பட்டார். 2 | இருப்பினும், ஒரு சுதந்திர மனிதனைக் குறிப்பதற்கு ‘ஜான் ஹேட்சர்’(John Hatcher) அல்லது ‘ஹேட்சர்’ஸ் ஜான்’ என்பது பொருத்தமான பெயராக இருக்காது என்ற உணர்வு நிலவியது. எனவே, பல சந்தர்ப்பங்களில் ‘ஜான் ஹேட்சர்’ (Hatcher’s John) என்ற பெயர் ‘ஜான் எஸ். லிங்கன்’ (John S. Lincoln) அல்லது ‘ஜான் எஸ். ஷெர்மன்’ (John S. Sherman) என்று மாற்றப்பட்டது. இதில் உள்ள ‘எஸ்’ (S) என்ற எழுத்து எந்தப் பெயரையும் குறிக்கவில்லை; மாறாக, கலப்பு இனத்தைச் சேர்ந்த அந்த மனிதர் பெருமையுடன் தனது ‘உரிமைப் பெயர்கள்’ (entitles) என்று அழைத்தவற்றின் ஒரு பகுதியாகவே அது இருந்தது. 3 | நான் குறிப்பிட்டது போல, கலப்பு இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களில் பெரும்பாலோர், தாங்கள் சுதந்திரமாகச் செயல்பட முடியும் என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளும் நோக்கில், குறைந்தபட்சம் சிறிது காலத்திற்காவது அந்தப் பழைய பண்ணையை விட்டு வெளியேறினர். அவ்வாறு சிறிது காலம் வெளியே இருந்த பிறகு, அவர்களில் பலர்—குறிப்பாக வயதான அடிமைப்படுத்தப்பட்ட மக்கள்—மீண்டும் தங்கள் பழைய இருப்பிடங்களுக்கே திரும்பி வந்தனர்; அங்கு அவர்கள் தொடர்ந்து தங்குவதற்காக, தங்கள் முன்னாள் உரிமையாளர்களுடன் ஒருவித ஒப்பந்தத்தைச் செய்துகொண்டனர். 4 | எனது தாயின் கணவர்—அதாவது எனது சகோதரர் ஜானுக்கும் எனக்கும் மாற்றாந்தந்தை—எனது தாயின் எஜமானர்களுக்குச் சொந்தமானவர் அல்ல. உண்மையில், அவர் நாங்கள் இருந்த பண்ணைக்கு மிக அரிதாகவே வருவார். அவர் அங்கு வருவதை நான் பார்த்தது, ஒருவேளை ஆண்டுக்கு ஒருமுறை, அதுவும் பெரும்பாலும் கிறிஸ்துமஸ் காலத்தில்தான் என்று நினைக்கிறேன். போர்க்காலத்தின்போது, அவர் அங்கிருந்து தப்பிச் சென்று, கூட்டாட்சிப் படை வீரர்களைப் பின்தொடர்ந்ததன் மூலம், மேற்கு வர்ஜீனியா என்ற புதிய மாநிலத்தைச் சென்றடைந்ததாகத் தெரிகிறது. சுதந்திரம் அறிவிக்கப்பட்டவுடன், அவர் எனது தாயை மேற்கு வர்ஜீனியாவில் உள்ள கனாவா பள்ளத்தாக்கிற்கு (Kanawha Valley) அனுப்பி வைத்தார். அக்காலத்தில், வர்ஜீனியாவிலிருந்து மலைகளைக் கடந்து மேற்கு வர்ஜீனியா செல்வது என்பது மிகவும் சோர்வீடக்கூடியதும், மிகுந்த துன்பம் தரக்கூடிய ஒரு பயணமாகவும் இருந்தது. எங்களிடம் இருந்த சொற்பமான உடைகளும் வீட்டு உபயோகப் பொருட்களும் ஒரு வண்டியில் ஏற்றப்பட்டன; ஆனால், நூற்றுக்கணக்கான மைல்கள் கொண்ட அந்தப் பயணத்தின் பெரும்பகுதியை நாங்கள் குழந்தைகள் நடந்தே கடந்தோம். 5 | எங்களில் எவரும் அந்தத் தோட்டத்தை விட்டு வெகுதூரம் சென்றதில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்; எனவே, வேறொரு மாநிலத்திற்கு நீண்ட பயணம் மேற்கொள்வது என்பது ஒரு முக்கியமான நிகழ்வாக அமைந்தது. எங்களின் முன்னாள் உரிமையாளர்களையும், அதே தோட்டத்திலிருந்த எங்கள் இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களையும் விட்டுப் பிரிவது ஒரு தீவிரமான தருணமாக இருந்தது. நாங்கள் பிரிந்த காலத்திலிருந்து அவர்கள் இறக்கும் வரை, அந்த குடும்பத்தின் முதியவர்களுடன் கடிதத் தொடர்பில் இருந்தோம்; பிற்காலத்தில், அந்த குடும்பத்தின் இளைய தலைமுறையினருடனும் தொடர்பைத் தொடர்ந்தோம். இந்தப் பயணத்தை மேற்கொள்வதற்கு எங்களுக்குப் பல வாரங்கள் தேவைப்பட்டன; பயணத்தின் பெரும்பகுதியை நாங்கள் திறந்தவெளியில் உறங்கியும், மரக்கட்டைகளை எரித்து உருவாக்கும் நெருப்பில் சமைத்தும் கழித்தோம். 6 | ஒரு நாள் இரவு, கைவிடப்பட்ட ஒரு மரக் குடிசைக்கு அருகில் நாங்கள் முகாமிட்டோம். சமைப்பதற்காக அங்கே நெருப்பு மூட்ட என் அம்மா முடிவு செய்தார்; பின்னர், நாங்கள் தூங்குவதற்காகத் தரையில் படுக்கை ஒன்றையும் தயார் செய்தார். நெருப்பு நன்றாகப் பற்றி எரியத் தொடங்கிய தருணத்தில், ஐந்து அடி நீளமுள்ள ஒரு பெரிய கருப்புப் பாம்பு புகைபோக்கி வழியாகக் கீழே விழுந்து, தரையில் ஊர்ந்து சென்றது. உடனடியாக நாங்கள் அந்தக் குடிசையை விட்டு வெளியேறினோம். இறுதியாக, நாங்கள் மால்டன் (Malden) என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய நகரம் சென்றடைந்தோம். இது மாநிலத்தின் தற்போதைய தலைநகரான சார்லஸ்டனிலிருந்து (Charleston) சுமார் ஐந்து மைல் தொலைவில் உள்ளது. 7 | அக்காலத்தில், மேற்கு வர்ஜீனியாவின் பல பகுதியில் உப்பு எடுக்கும் தொழில் மிக முக்கியமான தொழிலாக இருந்தது; மால்டன் எனும் சிறிய நகரம் உப்புச் சூளைகளுக்கு நடுவே அமைந்திருந்த ஒரு நகரம். என் மாற்றாந்தந்தை ஏற்கனவே ஒரு உப்புச் சூளையில் வேலை பெற்று, நாங்கள் வாழ்வதற்கு ஒரு சிறிய குடிசையையும் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். எங்களின் அந்தப் புதிய வீடு, வர்ஜீனியாவில் நாங்கள் விட்டு வந்த பழைய பண்ணை வீட்டைக் காட்டிலும் சிறந்ததாக இருக்கவில்லை. சொல்லப்போனால், ஒரு விஷயத்தில் அது இன்னும் மோசமாகவே இருந்தது. பண்ணையில் இருந்த எங்கள் குடிசை மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தாலும், அங்கு எப்போதும் தூய்மையான காற்று கிடைப்பது உறுதி. ஆனால், எங்களின் இந்தப் புதிய வீடு நெருக்கமான குடிசைகளுக்கு நடுவே அமைந்திருந்தது; சுகாதார விதிமுறைகள் ஏதுமற்ற சூழலில், அக்குடிசைகளைச் சுற்றியிருந்த அழுக்கும் அசுத்தமும் பெரும்பாலும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு மோசமாக இருந்தன. 8 | எங்கள் அண்டை வீட்டார்களில் சிலர் கலப்பு இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்; மற்றும் சிலர் மிகவும் ஏழ்மையான, கல்வியறிவற்ற, சீரழிந்த நிலையில் இருந்த வெள்ளையர்கள். இது ஒரு கலவையான மக்கள் கூட்டம். மது அருந்துதல், சூதாட்டம், வாக்குவாதங்கள், சண்டைகள் மற்றும் சொல்லமுடியாத ஒழுக்கக்கேடான பல செயல்கள் அங்கு அடிக்கடி நடந்தன. அந்தச் சிறிய நகரத்தில் வாழ்ந்த அனைவரும் ஏதோ ஒரு வகையில் உப்புத் தொழிலுடன் தொடர்புடையவர்களாகவே இருந்தனர். நான் சிறு குழந்தையாக இருந்தபோதே, என் மாற்றாந்தந்தை என்னையும் என் சகோதரனையும் உப்பு தயாரிக்கும் உலைகளில் ஒன்றில் வேலைக்குச் சேர்த்துவிட்டார். பெரும்பாலும், நான் அதிகாலை நான்கு மணிக்கே வேலையைத் தொடங்க வேண்டியிருக்கும். 9 | புத்தகங்களைப் பற்றி நான் முதன்முதலில் தெரிந்துகொண்ட விஷயம், இந்த உப்பு உலையில் வேலை செய்தபோதுதான் நிகழ்ந்தது. உப்பு பொதி செய்யும் ஒவ்வொரு தொழிலாளியின் பீப்பாய்களிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட எண் குறிக்கப்பட்டிருக்கும். என் மாற்றாந்தந்தையின் எண் '18' ஆகும். அன்றைய வேலை முடிந்ததும், பொதி செய்யும் பிரிவின் மேற்பார்வையாளர் வந்து, எங்கள் ஒவ்வொருவரின் பீப்பாய்களிலும் '18' என்ற எண்ணைக் குறிப்பார். அந்த எண்ணை எங்கு பார்த்தாலும் அடையாளம் காண நான் விரைவில் கற்றுக்கொண்டேன். காலப்போக்கில், அந்த எண்ணை என்னாலேயே எழுதவும் முடிந்தது; ஆனால், மற்ற எண்களையோ அல்லது எழுத்துக்களையோ பற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரிந்திருக்கவில்லை. 10 | எனக்கு நினைவிருக்கும் காலத்திலிருந்தே, வாசிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற தீவிரமான விருப்பம் என்னுள் இருந்தது. மிகச் சிறிய குழந்தையாக இருந்தபோதே, வாழ்க்கையில் வேறு எதையும் சாதிக்க முடியாவிட்டாலும், சாதாரண புத்தகங்களையும் செய்தித்தாள்களையும் வாசிக்கும் அளவுக்குக் கல்வியைப் பெற்றுவிட வேண்டும் என்று நான் உறுதியெடுத்துக்கொண்டேன். மேற்கு வர்ஜீனியாவில் நாங்கள் புதிய குடிசைக்குக் குடியேறிய சிறிது காலத்திலேயே, எனக்காக ஒரு புத்தகத்தைப் பெற்றுத் தருமாறு என் தாயை வற்புறுத்தினேன். அவர் அதை எப்படி, எங்கிருந்து கொண்டு வந்தார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; எப்படியோ அவர் வெப்ஸ்டரின் ‘புளூ-பேக்’ (blue-back) என்று அழைக்கப்பட்ட பழைய எழுத்துக்கூட்டும் புத்தகத்தை (spelling-book) எனக்குக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். அதில் அகரவரிசையும், அதைத் தொடர்ந்து ‘ab’, ‘ba’, ‘ca’, ‘da’ போன்ற அர்த்தமற்ற சொற்களும் இடம்பெற்றிருந்தன. 11 | நான் உடனடியாக அந்தப் புத்தகத்தை ஆர்வத்துடன் வாசிக்கத் தொடங்கினேன்; என் கைகளுக்குக் கிடைத்த முதல் புத்தகம் இதுவாகத்தான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். வாசிக்கத் தொடங்குவதற்கு முதலில் எழுத்துகளைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று யாரோ ஒருவர் மூலம் நான் அறிந்துகொண்டேன். எனவே, எனக்குக் கற்றுக்கொடுக்க யாரும் இல்லாத சூழலில், ஆசிரியரின் உதவியின்றி, என்னால் இயன்ற அனைத்து வழிகளிலும் அந்த எழுத்துகளைக் கற்றுக்கொள்ள முயன்றேன். அக்காலத்தில், எங்கள் பகுதியில் வாசிக்கத் தெரிந்த என் இனத்தைச் சேர்ந்தவர் எவரும் இருக்கவில்லை; அதே சமயம், வெள்ளையினத்தவர்களிடம் உதவி கேட்கும் அளவுக்கு எனக்குத் துணிச்சலும் இருக்கவில்லை. 12 | எப்படியோ, சில வாரங்களுக்குள்ளேயே, அகரவரிசையின் பெரும்பகுதியைக் கற்றுத் தேர்ந்தேன். வாசிக்கக் கற்றுக்கொள்ள நான் மேற்கொண்ட முயற்சிகளில், என் தாயார் முழு மனதுடன் என்னுடன் இணைந்து நின்றார்; என் ஆர்வத்தைப் புரிந்துகொண்டு, தம்மால் இயன்ற அனைத்து வழிகளிலும் எனக்கு உதவினார். அவர் முறையான கல்வி பெறாதவராக இருந்தபோதிலும், தம் பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் குறித்து உயர்ந்த லட்சியங்களைக் கொண்டிருந்தார். மேலும், எந்தவொரு சூழலையும் எதிர்கொண்டு அதைச் சிறப்பாகக் கையாள உதவும் அளப்பரிய நடைமுறை அறிவும், தெளிந்த சிந்தனையும் அவரிடம் இருந்தன. என் வாழ்க்கையில் கவனத்திற்குரிய வகையில் நான் ஏதேனும் செய்திருந்தால், அந்த மனப்பாங்கு எனக்கு என் தாயிடமிருந்தே கிடைத்தது என்பதில் ஐயமில்லை. 13 | எனது போராட்டங்களுக்கு மத்தியிலும், கல்வி கற்க வேண்டும் என்ற தீவிர விருப்பத்துடனும் இருந்த வேளையில், ஓஹியோ மாநிலத்தில் வாசிக்கக் கற்றுக்கொண்ட கலப்பினத்தைச் சேர்ந்த ஒரு இளைஞன் மால்டனுக்கு வந்து சேர்ந்தான். அவனுக்கு வாசிக்கத் தெரியும் என்று தெரிந்தவுடன், அங்கிருந்த கலப்பின மக்கள் ஒரு செய்தித்தாளைக் கொண்டு வந்தனர். அன்றைய வேலை முடிந்ததும், அந்த இளைஞனைச் சுற்றி ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் குழுவாகக் கூடி, அவன் செய்தித்தாள்களில் உள்ள செய்திகளை வாசிப்பதைக் கேட்க ஆவலாகக் காத்திருப்பார்கள். அவனை நினைத்து நான் எவ்வளவு பொறாமைப்பட்டேன் தெரியுமா! உலகிலேயே தனது கல்வி அறிவைக் கொண்டு முழுமையான திருப்தி அடையத் தகுதியான ஒரே இளைஞன் அவன்தான் என்று எனக்குத் தோன்றியது. 14 | இந்தக் காலகட்டத்தில், அந்த ஊரைச் சேர்ந்தவர்கள் தங்கள் கிராமத்தில் கலப்பினக் குழந்தைகளுக்காக ஒரு பள்ளியைத் தொடங்குவது குறித்து விவாதிக்கத் தொடங்கினர். வர்ஜீனியாவின் அந்தப் பகுதியில் கறுப்பினக் குழந்தைகளுக்காகத் தொடங்கப்படும் முதல் பள்ளி இதுவாக இருந்ததால், இது ஒரு மிக முக்கியமான நிகழ்வாக அமைந்தது; இந்த விவாதம் அனைவரிடமும் மிகுந்த ஆர்வத்தைத் தூண்டியது. இதில் மிகவும் சவாலான கேள்வி என்னவென்றால், ஆசிரியரை எங்கிருந்து கண்டறிவது என்பதுதான். செய்தித்தாள்களை வாசிக்கக் கற்றுக்கொண்ட ஓஹியோவைச் சேர்ந்த இளைஞர் ஒருவரைப் பற்றி யோசித்தாலும், அவரது வயது அதற்குத் தடையாக இருந்தது. ஆசிரியர் குறித்த இந்த விவாதங்கள் நடந்து கொண்டிருந்த வேளையில், ஓஹியோவைச் சேர்ந்த மற்றொரு கலப்பின இளைஞர்—முன்னாள் படைவீரர் ஒருவர்—எப்படியோ அந்த ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தார். 15 | அவர் நல்ல கல்வி கற்றவர் என்பது விரைவில் தெரியவந்தது. எனவே, கலப்பு இனத்தைச் சேர்ந்த மக்கள், தங்கள் பிள்ளைகளுக்காகத் தொடங்கப்பட்ட முதல் பள்ளியில் ஆசிரியராக அவரைப் பணியமர்த்தினர். அக்காலத்தில் அந்தப் பகுதியில் கலப்பு இன மக்களுக்கென இலவசப் பள்ளிகள் எதுவும் இல்லை; அதனால், ஒவ்வொரு குடும்பமும் மாதந்தோறும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை வழங்குவதென ஒப்புக்கொண்டது. அத்துடன், ஆசிரியர் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் தலா ஒரு நாள் வீதம் மாறி மாறித் தங்குவது (அதாவது, ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் விருந்தினராக ஒரு நாள் இருப்பது) என்றும் முடிவு செய்யப்பட்டது. இது ஆசிரியருக்கு ஒரு வகையில் நல்லதாகவே அமைந்தது; ஏனெனில், ஆசிரியர் தங்கள் வீட்டிற்கு விருந்தினராக வரும் நாளில், அவருக்கு மிகச் சிறந்த உணவை வழங்க ஒவ்வொரு குடும்பமும் முயற்சி செய்தது. எங்கள் சிறிய குடிசையில் அந்த 'ஆசிரியர் தங்கும் நாள்' எப்போது வரும் என்று நான் மிகுந்த ஆவலோடு எதிர்பார்த்திருந்ததை இன்றும் என்னால் நினைவுகூர முடிகிறது. 16 | ஒரு முழு இனமே முதன்முதலாகப் பள்ளிக்குச் செல்லத் தொடங்கிய இந்த அனுபவம், எந்தவொரு இனத்தின் வளர்ச்சியைக் குறித்த ஆய்வுகளிலும் மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒன்றாக இருக்கும். அந்தச் சூழலில் படிக்க வேண்டிய வயதொத்தவர்களைத்தைவிர, மற்றவர்கள் கல்வி கற்பதற்காக என் இன மக்கள் கொண்டிருந்த தீவிர விருப்பத்தைப் பற்றிச் சரியான புரிதலைப் பெறுவது கடினம். நான் முன்பே குறிப்பிட்டது போல, அந்த இனமே ஒட்டுமொத்தமாகப் பள்ளிக்குச் செல்ல முயன்று கொண்டிருந்தது. மிகச் சிறியவர்கள் முதல் மிக முதியவர்கள் வரை, அனைவரும் கல்வி கற்க முயற்சி செய்தனர். 17 | ஆசிரியர்கள் கிடைத்தவுடன், பகல்நேரப் பள்ளிகளும் இரவுநேரப் பள்ளிகளும் மாணவர்களால் நிரம்பின. முதியவர்கள் பலரின் பெரும் விருப்பம், தாங்கள் இறப்பதற்கு முன்பாக விவிலியத்தை வாசிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான். இந்த நோக்கத்திற்காக, ஐம்பது அல்லது எழுபத்தைந்து வயதுடைய ஆண்களும் பெண்களும் இரவுநேரப் பள்ளிகளில் அமர்ந்திருப்பதைக் காண முடிந்தது. விடுதலை கிடைத்த சில காலத்திலேயே சில பகல்நேரப் பள்ளிகள் தொடங்கப்பட்டன; ஆனால், ஞாயிறு பள்ளிகளில் முதன்மையாகப் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட புத்தகம் எழுத்துக்கூட்டி வாசிப்பதற்கான பாடப்புத்தகமே (spelling-book) ஆகும். பகல்நேரப் பள்ளிகள், இரவுநேரப் பள்ளிகள் மற்றும் ஞாயிறு பள்ளிகள் எப்போதும் மக்கள் கூட்டத்தால் நிறைந்திருந்தன; இடவசதி போதாத காரணத்தால், பலரைத் திருப்பி அனுப்ப வேண்டிய சூழலும் ஏற்பட்டது. 18 | இருப்பினும், கனாவா பள்ளத்தாக்கில் (Kanawha Valley) பள்ளி திறக்கப்பட்டபோது, என் வாழ்க்கையிலேயே நான் சந்தித்த மிகக் கடுமையான ஏமாற்றங்களில் ஒன்றை எதிர்கொண்டேன். நான் சில மாதங்களாக உப்பு உலையில் (salt furnace) வேலை செய்து வந்தேன். என் மாற்றாந்தந்தை, என் மூலம் தனக்கு வருமானம் கிடைப்பதை உணர்ந்துகொண்டார்; எனவே, பள்ளி திறக்கப்பட்டபோது, என்னை வேலையிலிருந்து விடுவிக்க அவர் மறுத்துவிட்டார். இந்த முடிவு என் லட்சியங்கள் அனைத்தின் மீதும் ஒரு இருள் படர்ந்தது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது. நான் வேலை செய்த இடத்திலிருந்து, காலையிலும் மாலையிலும் பள்ளிக்குச் செல்லும் மற்றும் பள்ளியிலிருந்து திரும்பும் மகிழ்ச்சியான குழந்தைகளைப் பார்க்க முடிந்ததால், இந்த ஏமாற்றம் இன்னும் தீவிரமாக இருந்தது. இத்தகைய ஏமாற்றம் இருந்தபோதிலும், எப்படியாவது நான் ஏதோ ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று உறுதியெடுத்துக்கொண்டேன். “புளூ-பேக்” (blue-back) என்று அழைக்கப்பட்ட எழுத்துக்கூட்டும் புத்தகத்தில் (speller) இருந்தவற்றைக் கற்றுக்கொள்வதில், முன்னெப்போதையும் விட அதிக ஆர்வத்துடனும் தீவிரத்துடனும் நான் ஈடுபட்டேன். 19 | என் தாயார் என் ஏமாற்றத்தைப் புரிந்துகொண்டு, என்னைத் தேற்ற எல்லா வழிகளிலும் முயன்றார்; மேலும், நான் கல்வி கற்க ஒரு வழியைக் கண்டறிய உதவினார். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, பகல் நேர வேலை முடிந்ததும் இரவு வேளையில் எனக்குப் பாடம் கற்றுக்கொடுக்க ஆசிரியருடன் ஒரு ஏற்பாடு செய்துகொண்டேன். இந்த இரவு நேரப் பாடங்கள் எனக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்தன; பகல் நேரத்தில் மற்ற குழந்தைகள் கற்றதை விட, நான் இரவு நேரத்தில் அதிகமாகக் கற்றுக்கொண்டேன் என்று நினைக்கிறேன். இரவுப் பள்ளியில் நான் பெற்ற அனுபவங்கள், அத்தகைய கல்வி முறையின் மீது எனக்கு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தின. பிற்காலத்தில், ஹாம்டன் (Hampton) மற்றும் டஸ்கிகி (Tuskegee) ஆகிய இடங்களில் நான் பணியாற்றியபோது, இத்தகைய கல்வி முறையைச் செயல்படுத்த வேண்டிய சூழல் எனக்கு ஏற்பட்டது. இருப்பினும், சிறுவனாக இருந்த என் மனம் பகல் நேரப் பள்ளிக்குச் செல்லவே பெரிதும் விரும்பியது; எனவே, அதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் என் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தத் தவறவில்லை. இறுதியில் நான் வெற்றி பெற்றேன்; சில மாதங்களுக்குப் பகல் நேரப் பள்ளிக்குச் செல்ல எனக்கு அனுமதி கிடைத்தது. ஆனால், 20 | பள்ளிக்கும் உலைக்கூடத்திற்கும் (furnace) இடையே கணிசமான தூரம் இருந்தது. நான் இரவு ஒன்பது மணி வரை வேலை செய்ய வேண்டியிருந்த நிலையில், அதே ஒன்பது மணிக்குப்பள்ளி தொடங்கவிருந்தது; இது எனக்கு ஒரு சிக்கலை ஏற்படுத்தியது. நான் பள்ளிக்குச் சென்றடைவதற்கு முன்பே வகுப்புகள் தொடங்கிவிடுவது வழக்கமாக இருந்தது; சில சமயங்களில் என் வகுப்பிற்கான பாடங்கள் கற்பிக்கப்பட்டும் முடிந்திருக்கும். இந்தச் சிக்கலைத் தவிர்க்க, நான் ஒரு தவறான செயலில் ஈடுபட்டேன். இதற்காகப் பலர் என்னை விமர்சிக்கக்கூடும். இருப்பினும், இது உண்மை என்பதால், இதைக் குறிப்பிடுவதில் தவறில்லை என்று கருதுகிறேன். உண்மைகளின் ஆற்றலிலும் செல்வாக்கிலும் எனக்கு மிகுந்த நம்பிக்கை உண்டு. உண்மைகளை மறைத்து வைப்பதன் மூலம் நிரந்தரமான பலன் கிடைப்பது அரிது. 21 | உலைக்கூடத்திலிருந்த ஒரு சிறிய அலுவலகத்தில் பெரிய கடிகாரம் ஒன்று இருந்தது. அங்கு பணிபுரிந்த நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்கள், தங்கள் வேலை நேரத்தைத் தொடங்குவதற்கும் முடிப்பதற்கும் இந்தக் கடிகாரத்தையே நம்பியிருந்தனர். பள்ளிக்குச் சரியான நேரத்தில் செல்ல வேண்டும் என்பதற்காக, நான் அந்தக் கடிகாரத்தின் முட்களை எட்டரை மணியிலிருந்து ஒன்பது மணி நிலைக்கு மாற்தருவேன். பல நாட்களாகத் தொடர்ந்து நான் இவ்வாறு செய்து வந்தேன்; இறுதியில், ஏதோ தவறு நடப்பதைக் கண்டறிந்த உலைக்கூடத்தின் பொறுப்பாளர், அந்தக் கடிகாரத்தைப் பெட்டி ஒன்றில் வைத்துப் பூட்டிவிட்டார். யாருக்கும் எந்தச் சிரமத்தையும் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று நான் நினைக்கவில்லை; பள்ளிக்குச் சரியான நேரத்தில் செல்ல வேண்டும் என்று மட்டுமே எனது பிரதான குறிக்கோளாய் இருந்தது. 22 | இருப்பினும், நான் முதன்முதலில் பள்ளிக்குச் சென்றபோது, வேறு இரண்டு சிக்கல்களையும் எதிர்கொண்டேன். முதலாவதாக, மற்ற எல்லாச் சிறுவர்களும் தொப்பியோ அல்லது தலைக்கவசமோ அணிந்திருப்பதைக் கவனித்தேன்; என்னிடம் அவை எதுவும் இல்லை. உண்மையில், பள்ளிக்குச் செல்லும் காலம் வரை நான் என் தலையில் எதையும் அணிந்ததாக எனக்கு நினைவில்லை; எனக்கோ அல்லது வேறு யாருக்கோ கூட, தலைக்கு ஏதேனும் ஒரு கவசம் தேவைப்படும் என்ற எண்ணமே தோன்றியதில்லை. ஆனால், மற்ற சிறுவர்கள் அனைவரும் எப்படி உடை அணிந்திருந்தார்கள் என்பதைப் பார்த்தபோது, நான் மிகுந்த சங்கடத்தை உணரத் தொடங்கினேன். 23 | வழக்கம் போலவே, நான் என் தாயிடம் இந்த விஷயத்தைச் சொன்னேன். அக்காலத்தில் எங்கள் இனத்தவர் மத்தியில் ‘கடையில் வாங்கிய தொப்பி’ (store hat) என்பது ஒரு புதிய விஷயமாகவும், பெரியவர்கள் முதல் சிறியவர்கள் வரை அனைவரும் விரும்பி அணியும் ஒரு நாகரிகமான பொருளாகவும் கருதப்பட்டது. அத்தகைய தொப்பியை வாங்குவதற்குத் தேவையான பணம் தன்னிடம் இல்லை என்று என் தாய் விளக்கினார்; இருப்பினும், இந்தச் சிக்கலைத் தீர்க்க ஏதோ ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிப்பதாக அவர் கூறினார். அதன்படி, அவர் ‘வீட்டில் நெய்யப்பட்ட’ (homespun) துணியின் இரண்டு துண்டுகளை எடுத்து அவற்றை ஒன்றாக இணைத்துத் தைத்துக் கொடுத்தார். அப்படி, நான் எனது முதல் தொப்பியைப் பெற்று, பெருமிதத்துடன் அதை அணிந்துகொண்டேன். 24 | என் தாயார் எனக்குக் கற்பித்த பாடம் இன்றும் என் நினைவில் உள்ளது; அதை மற்றவர்களுக்கும் கற்றுக்கொடுக்க நான் இயன்றவரை முயற்சித்துள்ளேன். என் தாயார் காட்டிய அந்த மன உறுதி, இன்றும் எனக்குப் பெருமித உணர்வைத் தருகிறது. அவர் ஒருபோதும் இல்லாத ஒன்றைக் காட்டிக்கொள்ளும் வாழ்க்கை முறையில் சிக்கிக்கொள்ளவில்லை; அதாவது, என்னால் வாங்க முடியாத ஒரு பொருளை—கடையில் விற்கப்படும் தொப்பியை—வாங்கித் தந்து, என் பள்ளித் தோழர்களிடமும் மற்றவர்களிடமும் தன்னை வசதியானவராகக் காட்டிக்கொள்ள அவர் முற்படவில்லை. தம்மால் இயலாத ஒரு பொருளுக்காகக் கடன் வாங்க அவர் மறுத்துவிட்டார் என்பது, எனக்கு எப்போதும் பெருமை அளிக்கும் விஷயமாகவே இருந்து வருகிறது. 25 | அக்காலத்திற்குப் பிறகு, நான் பல வகையான தொப்பிகளை அணிந்திருக்கிறேன்; ஆனால், என் தாய் இரு துணித் துண்டுகளைக் கொண்டு தைத்துக் கொடுத்த அந்தத் தொப்பியைப் போல, எனக்கு இவ்வளவு பெருமித உணர்வைத் தந்த வேறெந்தத் தொப்பியும் இருந்ததில்லை. என் பள்ளிக்காலத் தோழர்களில் சிலர், தொடக்கத்திலிருந்தே கடையில் வாங்கிய தொப்பிகளை அணிந்திருந்தனர். என்னிடம் வீட்டில் தைக்கப்பட்ட தொப்பி மட்டுமே இருந்ததால், அவர்கள் என்னைக் கேலி செய்வதில் மற்றவர்களுடன் இணைந்து கொள்வார்கள். இத்தகைய சூழலில், அவர்களில் பலர் பிற்காலத்தில் சிறைவாசம் அனுபவிக்கும் நிலைக்கு ஆளாகியுள்ளனர் என்பதையும், இன்னும் சிலர் இன்று எந்த வகையான தொப்பியையும் வாங்க முடியாத நிலையில் உள்ளனர் என்பதையும் நான் கவனித்திருக்கிறேன்; ஆனால், இதில் எனக்கு எந்தவிதமான மனநிறைவும் இல்லை என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. 26 | எனக்கு இருந்த இரண்டாவது சிக்கல் என் பெயரைப் பற்றியது, அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், ஒரு பெயரைப் பற்றியது. எனக்கு நினைவறிந்த காலம் தொட்டு, நான் ‘புக்கர்’ (Booker) என்று மட்டுமே அழைக்கப்பட்டு வந்தேன். பள்ளிக்குச் செல்லும் வரை, எனக்கு இன்னொரு பெயர் இருப்பது அவசியமோ அல்லது பொருத்தமானதோ என்று நான் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை. பள்ளியில் வருகைப் பதிவேடு வாசிக்கப்பட்டபோது, மற்ற எல்லா குழந்தைகளுக்கும் குறைந்தது இரண்டு பெயர்கள் இருப்பதைக் கவனித்தேன்; சிலருக்கு மூன்று பெயர்கள் கூட இருந்தன—இது எனக்கு ஏதோ ஒரு ஆடம்பரமான விஷயமாகத் தோன்றியது. ஆசிரியர் என்னிடமும் குறைந்தது இரண்டு பெயர்களைக் கேட்பார் என்று எனக்குத் தெரிந்திருந்தால், நான் மிகுந்த குழப்பத்திற்குள்ளானேன்; ஏனெனில், என்னிடம் இருந்தது ஒரே ஒரு பெயர் மட்டுமே. 27 | எனது பெயரைப் பதிவு செய்ய வேண்டிய தருணம் வந்தபோது, அந்தச் சூழலைச் சமாளிக்க உதவும் ஒரு யோசனை எனக்குத் தோன்றியது. ஆசிரியர் எனது முழுப் பெயர் என்னவென்று கேட்டபோது, நான் என் வாழ்நாள் முழுவதும் அதே பெயரால் அழைக்கப்பட்டு வந்தது போல, மிகவும் இயல்பாக ‘புக்கர் வாஷிங்டன்’ (Booker Washington) என்று கூறினேன்; அன்றிலிருந்து நான் அந்தப் பெயரிலேயே அறியப்பட்டேன். பிற்காலத்தில், நான் பிறந்தவுடனேயே என் தாயார் எனக்கு ‘புக்கர் டாலியாஃபெரோ’ (Booker Taliaferro) என்று பெயரிட்டிருந்ததை அறிந்தேன். ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அந்தப் பெயர் மறைந்து, நீண்ட காலம் மறக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அதைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டவுடன், நான் மீண்டும் அந்தப் பெயரைச் சேர்த்துக்கொண்டு, எனது முழுப் பெயரை ‘புக்கர் டாலியாஃபெரோ வாஷிங்டன்’ (Booker Taliaferro Washington) என்று மாற்றிக்கொண்டேன். என்னைப் போலவே, தங்களுக்குத் தாங்களே பெயர் சூட்டிக்கொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெற்றவர்கள் நம் நாட்டில் மிகச் சிலரே என்று நினைக்கிறேன். 28 | நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து வரும், பெருமைமிக்க மற்றும் கண்ணியமான வம்சாவளியைக் கொண்ட ஒருவனாக நான் அந்த இடத்தில் இருந்தால் எப்படி இருக்கும் என்று பலமுறை கற்பனை செய்து பார்த்திருக்கிறேன். அத்தகைய நிலையில் இருப்பவர், ஒரு புகழ்பெற்ற பெயரைப் பெற்றது மட்டுமன்றி, பெரும் செல்வத்தையும், பெருமைக்குரிய குடும்பத்தையும் பெரிய இல்லத்தையும் கூடப் பெற்றிருப்பார். இருப்பினும், ஒருவேளை நான் பெரும்பான்மை இனத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்திருது, எனக்கு அத்தகைய வம்சாவளி கிடைத்திருந்தால், என் சொந்த முயற்சியால் சாதிக்க வேண்டிய காரியங்களுக்கு, என் வம்சாவளியையும் நிறத்தையும் சார்ந்திருக்கும் நிலைக்கு நான் தள்ளப்பட்டிருக்கக்கூடும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. எனக்குப் பின்னால் பெருமைமிக்க வம்சாவளி ஏதுமில்லை என்ற சிந்தனை இருந்ததால், என் பிள்ளைகள் பெருமை கொள்ளத்தக்க ஒரு சாதனையை நான் விட்டுச் செல்ல வேண்டும் என்றும், அது அவர்களை இன்னும் உயர்ந்த முயற்சிகளை மேற்கொள்ள ஊக்குவிக்கும் என்றும் நான் உறுதியெடுத்துக் கொண்டேன். 29 | உலகம் கறுப்பின மக்கள் மீதும், குறிப்பாகக் கறுப்பின இளைஞர்கள் மீதும் மிக விரைவாகவோ, மிகக் கடுமையாகவோ அல்லது தாழ்வாகவோ தங்கள் சிந்தனைகளை பதிக்கக்கூடாது. கறுப்பின இளைஞர்கள் எதிர்கொள்ளும் தடைகள், மனச்சோர்வுகள் மற்றும் சோதனைகள் குறித்து, அத்தகைய சூழலில் இல்லாதவர்களுக்குப் பெரிய அளவில் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஒரு வெள்ளையின இளைஞன் ஒரு பணியைச் செய்யத் தொடங்கும்போது, அவன் அதில் வெற்றி பெறுவான் என்பது இயல்பாகவே எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. மாறாக, ஒரு கறுப்பின இளைஞன் வெற்றி பெற்றால், மக்கள் பொதுவாக ஆச்சரியப்படுகிறார்கள். சுருக்கமாகச் சொன்னால், கறுப்பின இளைஞர்கள் தாங்கள் தோல்வியடைவோம் என்ற முன்முடிவுடனேயே தங்கள் பயணத்தைத் தொடங்குகிறார்கள். 30 | இருப்பினும், ஒரு தனிநபரோ அல்லது இனமோ முன்னேறுவதற்கு அவர்களின் வம்சாவளி உதவக்கூடும்; ஆனால், அதன் மீது அளவுக்கு அதிகமாகச் சார்ந்திருக்கக் கூடாது. கறுப்பின இளைஞர்களின் தார்மீக பலவீனங்களை மட்டுமே தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டி, அவர்களின் முன்னேற்றத்தை வெள்ளையின இளைஞர்களின் முன்னேற்றத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பவர்கள், வம்சாவளிகளுடன் பிணைந்திருக்கும் நினைவுகளின் தாக்கத்தைக் கருத்தில் கொள்வதில்லை. நான் வேறொரு இடத்தில் குறிப்பிட்டது போல, என் பாட்டி யார் என்பது எனக்குத் தெரியாது. எனக்கு மாமாக்கள், அத்தைகள், உறவினர்கள் இருந்தார்கள் அல்லது இருக்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்களில் பெரும்பாலோர் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. என் நிலை, நம் நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளில் வாழும் லட்சக்கணக்கான கறுப்பின மக்களின் நிலையை உணர்த்தும் ஒரு உதாரணமாகும். 31 | ஒரு வெள்ளையினச் சிறுவன், தான் வாழ்க்கையில் தோல்வியுற்றால் பல தலைமுறைகளாக நீண்டு வரும் தனது குடும்பப் பெருமைக்குக் களங்கம் ஏற்படும் என்பதை உணர்ந்திருப்பது, அவன் தீய நாட்டங்களுக்கு அடிபணியாமல் இருக்கப் பெரிதும் உதவுகிறது. அவனைச் சுற்றி ஒரு பெருமைமிக்க குடும்ப வரலாறும் அதனுடன் தொடர்புடைய பிணைப்புகளும் இருப்பது, அவன் வெற்றியை நோக்கி முன்னேறும்போது தடைகளை முறியடிக்க அவை ஒரு உந்துசக்தியாகச் செயல்படுகிறது. 32 | பகல் நேரத்தில் பள்ளிக்குச் செல்ல எனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பு மிகக் குறுகிய காலமே; அதுவும் ஒழுங்கற்ற முறையிலேயே அமைந்திருந்தது. சிறிது காலத்திலேயே, பகல் நேரப் பள்ளியை முழுமையாக விட்டுவிட்டு, மீண்டும் எனது முழு நேரத்தையும் வேலைக்காகச் செலவிட வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. எனவே, நான் மீண்டும் இரவுப் பள்ளிக்குச் செல்லத் தொடங்கினேன். உண்மையில், எனது சிறுவயதில் நான் பெற்ற கல்வியில் பெரும்பகுதியை, பகல் நேர வேலை முடிந்த பிறகு இரவுப் பள்ளியின் மூலமே கற்றுக்கொண்டேன். பெரும்பாலும், எனக்குக் கற்பிக்க ஒரு தகுதியான ஆசிரியரைக் கண்டறிவதில் நான் மிகுந்த சிரமத்தைச் சந்தித்தேன். 33 | சில சமயங்களில், இரவு நேரத்தில் எனக்குக் கற்றுக்கொடுக்க ஒருவரை ஏற்பாடு செய்துகொண்ட பிறகு, அவர் எனக்கும் மேலாக மிகச் சொற்பமான விஷயங்களையே அறிந்திருந்தார் என்பதை உணர்ந்து நான் மிகுந்த ஏமாற்றமடைந்தேன். இரவுப் பள்ளியில் நான் கற்ற பாடங்களை ஒப்புவிப்பதற்காக, பல நேரங்களில் இரவு வேளையில் பல மைல் தூரம் நடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது. என் இளமைப் பருவத்தில், நாட்கள் எவ்வளவு இருண்டதாகவும் மனச்சோர்வை ஏற்படுத்துவதாகவும் இருந்தபோதிலும், ஒரு உறுதி மட்டும் என்னிடமிருந்து ஒருபோதும் நீங்கவில்லை; அது எப்படியாவது கல்வியைப் பெற்றுவிட வேண்டும் என்ற உறுதியான தீர்மானம் ஆகும். 34 | நாங்கள் மேற்கு வர்ஜீனியாவுக்குக் குடிபெயர்ந்த சிறிது காலத்திலேயே, எங்கள் வறுமையையும் பொருட்படுத்தாமல், என் அம்மா ஒரு அனாதைச் சிறுவனை எங்கள் குடும்பத்தில் தத்தெடுத்தார்; பின்னர் நாங்கள் அவனுக்கு ஜேம்ஸ் பி. வாஷிங்டன் என்று பெயரிட்டோம். அன்று முதல் அவன் எங்கள் குடும்பத்தின் ஓர் உறுப்பினராகவே இருந்து வந்தான். 35 | நான் உப்பு உலையில் சிறிது காலம் பணியாற்றிய பிறகு, அந்த உப்பு உலைக்கு எரிபொருளைப் பெறுவதற்காகவே முக்கியமாக இயக்கப்பட்ட ஒரு நிலக்கரிச் சுரங்கத்தில் எனக்கு வேலை கிடைத்தது. நிலக்கரிச் சுரங்கத்தில் வேலை செய்வதை நான் எப்போதும் விரும்பியதில்லை. காரணம் என்னவென்றால், அங்கு வேலை செய்பவர்கள் எப்போதும் அழுக்காகவே இருப்பார்கள்; நாள் முழுவதும் வேலை செய்த பிறகு, உடலைச் சுத்தம் செய்வது மிகவும் கடினமான காரியமாக இருந்தது. மேலும், சுரங்கத்தின் நுழைவாயிலிலிருந்து நிலக்கரி வெட்டப்படும் இடம் வரை ஒரு மைல் தூரம் இருந்தது; அந்த முழுப் பாதையும் அடர்ந்த இருளால் சூழப்பட்டிருந்தது. நிலக்கரிச் சுரங்கத்தில் காணப்படுவது போன்ற ஒரு இருளை, வேறெங்கும் எவரும் அனுபவித்திருக்க முடியாது என்றே நான் கருதுகிறேன். 36 | அந்தச் சுரங்கம் பல ‘அறைகளாக’ அல்லது பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது; அந்த அனைத்து ‘அறைகளும்’ எங்கே இருக்கின்றன என்பதை என்னால் ஒருபோதும் தெரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. பலமுறை நான் அந்தச் சுரங்கத்திற்குள் வழிதவறிப் போயிருக்கிறேன். வழிதவறிய அந்த அச்சமான சூழலில், சில சமயங்களில் எனது விளக்கும் அணைந்திருக்கின்றன. அப்போது, என்னிடம் தீப்பெட்டி இல்லையென்றால், யாராவது ஒருவரைச் சந்தித்து விளக்கை மீண்டும் பற்றவைக்கும் வரை, நான் இருட்டில் அலைந்து கொண்டிருக்க வேண்டியிருக்கும். அங்கு செய்த வேலை கடினமானது மட்டுமல்ல, ஆபத்தானதும் கூட. வெடிமருந்து முன்கூட்டியே வெடித்துச் சிதறுவதாலோ அல்லது பாறைப் பாளங்கள் சரிந்து விழுந்து நசுங்கிப் போவதாலோ, எப்போதும் உயிருக்கு ஆபத்து இருந்துகொண்டே இருந்தது. 37 | இக்காரணங்களால் அடிக்கடி விபத்துகள் நிகழ்ந்தன; இது என்னுள் எப்போதும் ஒருவித அச்சத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது.
அக்காலத்தில், மிக இளம் வயதுக் குழந்தைகள் பலர் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் தங்கள் வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியைக் கழிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளாயினர். இன்றும் கூட, பெரும்பாலான நிலக்கரிச் சுரங்கப் பகுதிகளில் இத்தகைய சூழலே நிலவுகிறது என்று அஞ்சுகிறேன். இவர்களுக்குக் கல்வி கற்பதற்கான வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவு. அதனினும் மோசமான விஷயம் என்னவென்றால், நிலக்கரிச் சுரங்கத்தில் வாழ்க்கையைத் தொடங்கும் சிறுவர்கள், உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் வளர்ச்சி குன்றியவர்களாகவே பெரும்பாலும் காணப்படுகின்றனர். நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலாளர்களாகத் தொடர்ந்து பணியாற்றுவதைத் தவிர, வேறு எதையும் சாதிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் அவர்களுக்கு விரைவில் இல்லாமல் போய்விடுகிறது. 38 | அந்தக் காலத்திலும், பிற்காலத்தில் நான் இளைஞனாக ஆனபின்பும், தனது விருப்பங்களுக்கும் செயல்பாடுகளுக்கும் எவ்வித எல்லையும் இல்லாத ஒரு வெள்ளையினச் சிறுவனின் உணர்வுகளையும் லட்சியங்களையும் என் கற்பனையில் கொண்டுவர முயற்சிப்பேன். பிறப்பு அல்லது இனத்தின் காரணமாக, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர், ஆளுநர், ஆயர் அல்லது அதிபர் ஆவதற்கு எந்தத் தடையும் இல்லாத அந்த வெள்ளையினச் சிறுவனைக் கண்டு நான் பொறாமைப்படுவதுண்டு. அத்தகைய சூழலில் நான் எப்படிச் செயல்படுவேன் என்று கற்பனை செய்து பார்ப்பேன்: மிகக் கீழிருந்து தொடங்கி, படிப்படியாக உயர்ந்து, வெற்றியின் உச்சத்தை அடையும் வரை முன்னேறிச் செல்வேன் என்று எண்ணிக் கொள்வேன். 39 | பிற்காலத்தில், நான் முன்பு போல வெள்ளையின இளைஞன் மீது பொறாமைப்படுவதில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். வாழ்க்கையில் ஒருவர் அடைந்த நிலையை விட, வெற்றிபெற முயற்சிக்கும்போது அவர் கடந்து வந்த தடைகளாலேயே வெற்றி அளவிடப்படுகிறது என்பதை நான் கற்றுக்கொண்டேன். இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது, நிஜ வாழ்க்கையைப் பொறுத்தவரை, கறுப்பின இளைஞனின் பிறப்பும், பிரபலமற்ற ஒரு இனத்துடனான அவனது தொடர்பும் பெரும்பாலும் ஒரு சாதகமே என்ற முடிவுக்கு நான் கிட்டத்தட்ட வந்துவிட்டேன். சில விதிவிலக்குகளைத் தவிர, அங்கீகாரம் பெறுவதற்காக, கறுப்பின இளைஞன் வெள்ளையின இளைஞனை விடக் கடினமாக உழைத்து, சிறப்பாகச் செயல்பட வேண்டும். ஆனால், அவன் கடந்து செல்ல நிர்பந்திக்கப்படும் அந்தச் சிக்கலான மற்றும் அசாதாரணமான போராட்டத்திலிருந்து, பிறப்பு மற்றும் இனம் காரணமாக ஒப்பீட்டளவில் சுமுகமான பாதையைக் கொண்ட ஒருவனுக்குக் கிடைக்காத ஒரு வலிமையையும், தன்னம்பிக்கையையும் அவன் பெறுகிறான். 40 | எந்தக் கோணத்தில் பார்த்தாலும், வேறொரு இனத்தைச் சேர்ந்த, மிகவும் சலுகை பெற்ற ஒருவராக இருப்பதைக் காட்டிலும், கறுப்பினத்தைச் சேர்ந்தவனாகிய நானாகவே இருப்பதைத்தான் நான் விரும்புகிறேன். ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதற்காக மட்டுமே—தங்கள் தனிப்பட்ட தகுதியையோ அல்லது சாதனைகளையோ கருத்தில் கொள்ளாமல்—தங்களுக்கு உரிமைகளோ, சலுகைகளோ அல்லது சிறப்பான அந்தஸ்தோ வேண்டும் என்று கோரும் நபர்களைக் காணும்போது எனக்கு மிகுந்த வருத்தம் ஏற்படும். இத்தகைய மனிதர்களை நினைத்து நான் வருந்துகிறேன்; ஏனெனில், ஒரு நபர் தன்னை 'உயர்ந்த' இனம் என்று கருதப்படும் இனத்துடன் இணைத்துக் கொண்டால் மட்டும் அவர் வாழ்க்கையில் முன்னேறிவிட முடியாது; அவருக்கு என்று தனிப்பட்ட தகுதி இருக்க வேண்டும். அதேபோல், ஒருவர் 'தாழ்ந்த' இனம் என்று கருதப்படும் இனத்தைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும், அவரிடம் உண்மையான தனிப்பட்ட திறமை இருக்குமானால், அந்த இனம் அவரை ஒருபோதும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட முடியாது. 41 | ஒடுக்கப்படும் ஒவ்வொரு தனிமனிதனும், இனமும் ஒரு மாபெரும் மனித சட்ட விதியிலிருந்து தனக்கான விமோசனத்தை பெற்றுக்கொள்ளலாம்; அந்த சட்டவிதிகள் உலகளாவியது மாத்திரமல்ல நிலையானதும் கூட. ஒருவரின் தகுதி எந்த அளவிலும் நிலையிலும் இருந்தாலும், காலப்போக்கில் அது கண்டறியப்பட்டு, அதற்கான அங்கீகாரமும் வெகுமதியும் நிச்சயம் கொடுக்கப்படும். என்னைப் பற்றிய கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காக நான் இதை சொல்லவில்லை. மாறாக, நான் பெருமையுடன் சார்ந்திருக்கும் இனத்தின் மீது கவனத்தைத் திருப்புவதற்காகவே சொல்கிறேன். 42 ★ |  |
|
